Ölüm Ebeliği
“Korkma, sadece toprağa gideceksin, sonra toprak olacaksın. Sonra sularla birlikte bir çiçeğin bedenine yürüyeceksin, oradan özüne ulaşacaksın. Çiçeğin özüne bir arı konacak, belki, belki o arı ben olacağım.” -Eşkıya (1996) Doğarken sonsuzluktan sonlu dünyaya fırlatılan Dasein’ın ölüm anında ise sonlu dünyadan sonsuzluğa fırlatılması mevzu bahistir. Yaşam boyunca yapılan tüm dünyevi yamaların yerinden söküldüğü ve kullanışsız hale geldiği bir andır bu. Ölümümüze bir başka öznenin tanık olmasına ihtiyaç duyarız. Yeryüzü yolculuğumuz sona ermekteyken, yaşam, anbean damarlarımızdan çekilirken, varoluşun çeşitli saldırılarına tıpkı bizim gibi maruz kalmış bir “ıstırap kardeşimiz”in yüzüne bakmak isteriz. Birazdan kollarına atılacağımız sonsuzluktan esen rüzgarlara, sonlulukla yazgılı olan, burada, evimiz olan dünyada, bir süre daha ikamet edecek bir dünyevinin eşliğinde tahammül edebiliriz. Istırap kardeşimiz üstelik biz gittikten sonra yasımızı tutacak ve bizi bir süre daha yaşatacak...
